Epson HX-20
![]() | |
Typ |
komputer przenośny |
---|---|
Premiera | |
Procesor |
2 × Hitachi 6301 @ 614 kHz |
Pamięć operacyjna | |
Nośnik danych |
mikrokaseta magnetofonowa / dyskietka |
System operacyjny | |
Ekran |
monochromatyczny |
Wymiary |
29×21,5×4,4 cm |
Epson HX–20 – przenośny komputer zasilany bateryjnie ze zintegrowaną klawiaturą, ekranem ciekłokrystalicznym, magnetofonem i drukarką. Stworzony w 1980 roku przez Yukio Yokozawa w firmie Suwa Seikosha należącej do Seiko (obecnie Epson Seiko).
Zapowiedziany po raz pierwszy w Japonii jako HC–20 pod koniec roku 1981[1]. W USA zaprezentowany na targach COMDEX jako Epson HX–20 w tym samym roku. Trafił do masowej sprzedaży w czerwcu 1982 roku. Uważany za pierwszy prawdziwy laptop.
W roku 1983 kosztował 795 USD wraz z zasilaczem, sprzedawany również z walizką za 820 USD[2].
Specyfikacja
[edytuj | edytuj kod]Komputer posiadał 16 KiB podtrzymywanej bateryjnie pamięci RAM rozszerzalnej do 32 KiB[3] przez moduł rozszerzeń. Pamięć ROM standardowo 32 KiB, rozszerzalne wewnętrznie do 40 KiB lub 72 KiB przez moduł rozszerzeń[3]. W pamięci ROM znajdował się interpreter języka BASIC (zmodyfikowany Microsoft BASIC)[4], program monitora oraz procedury do obsługi wyświetlacza, klawiatury, drukarki i urządzeń wejścia/wyjścia[2].
Wyposażony w dwa procesory Hitachi 6301 (wersja CMOS Motorola 6809) taktowane zegarem 614 kHz. Pierwszy odpowiadał za wykonywanie programu, kontrolę pamięci, klawiatury, wyświetlacza, zegara i czytnika kodów kreskowych. Drugi zajmował się obsługą drukarki, magnetofonu, portów szeregowych używając do tego programu we wbudowanej w procesor pamięci ROM wielkości 4 KiB. [3][2].
Zasilany czterema wbudowanymi ogniwami Ni-Cd rozmiaru sub c o pojemności 1100 mA/h, ładowanymi po podłączeniu zasilacza. Umożliwiało to pracę maksymalnie do 40 godzin w zależności od użycia peryferiów.[3].
Ciekawą funkcją była możliwość zapisania programów w pamięci ROM i umieszczenie ich w slotach na płycie głównej. Jeśli komputer wykrył dodatkowe oprogramowanie wyświetlał menu z ich listą. Możliwe było również automatyczne uruchamianie wybranego programu zamiast standardowego BASICa[2].
Interfejsy zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]Wyposażony w dwa interfejsy szeregowe zgodne z RS-232 o maksymalnej prędkości 4800 bps i 38400 bps[3]. Wolniejszy służył jako port komunikacyjny, szybszy do podłączenia stacji dysków lub interfejsu zewnętrznego do monitora.
Z boku znajdowało się 40 pinowe gniazdo rozszerzeń na którym wyprowadzona była 16 bitowa szyna adresowa i 8 bitowa szyna danych[3].
Z drugiej strony znajdowały się gniazda do podłączenia zewnętrznego magnetofonu i czytnika kodów kreskowych[3].
Wyświetlacz LCD
[edytuj | edytuj kod]![Ekran LCD](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/61/Epson_HX-20_IMG_4250.jpg/220px-Epson_HX-20_IMG_4250.jpg)
Wbudowany wyświetlacz LCD mógł pracować w trybie tekstowym oraz graficznym.
W trybie tekstowym mógł wyświetlać 4 linie po 20 znaków, znaki definiowane w matrycy 5×7 pikseli[3]. W trybie graficznym oferował rozdzielczość 120×32 piksele[3]. Możliwe mieszanie grafiki i tekstu.
Z boku obudowy znajdowało się pokrętło do regulacji kontrastu[3].
Klawiatura
[edytuj | edytuj kod]68 pełnowymiarowych klawiszy[3], dostępne były różne wersje językowe. Dodatkowo 5 klawiszy funkcyjnych i 5 specjalnych[3].
Możliwe przełączenie na tryb w którym jest dostępny blok numeryczny[3] kosztem liter.
Drukarka
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/13/Epson_HX-20_IMG_4248.jpg/220px-Epson_HX-20_IMG_4248.jpg)
Wbudowany moduł drukarki igłowej (wyjmowalny). Umożliwiała druk 24 znaków w linii z szybkością 42 linii na minutę[3][2] na papierze w rolkach o szerokości 57 mm (2¼")[2]. Możliwy wydruk graficzny[2].
Taśmy barwiące (Epson ERC-09B) są stale dostępne w sprzedaży, jako że ten sam mechanizm drukujący wykorzystywany jest w kasach fiskalnych.
Klawisze funkcyjne umożliwiają sterowanie wysuwem papieru jak również zrzut ekranu na drukarce. Istnieje również możliwość podpięcia zewnętrznej drukarki.
Magnetofon
[edytuj | edytuj kod]Używa małych kaset magnetofonowych, tzw mikrokaset (ang. microcassette) stosowanych w dyktafonach[3]. Mechanizm jest w pełni automatyczny, start i przewijanie sterowane programowo[5]. Brak fizycznych klawiszy do obsługi, ich rolę pełnią klawisze funkcyjne (lub komendy języka BASIC).
Początkowo sprzedawany osobno, w późniejszym okresie dołączany standardowo. Możliwe podłączenie zewnętrznego magnetofonu przez złącze micro jack. W obu przypadkach szybkość transmisji jest taka sama. Podobnie jak drukarka, umieszczony w wyjmowalnym module.
Rozbudowa
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7e/Epson_HX-20_Expansion_Unit.jpg/220px-Epson_HX-20_Expansion_Unit.jpg)
Do komputera oferowane były dodatkowe urządzenia rozszerzające jego zastosowania[2]:
- Magnetofon 135 USD
- Rozszerzenie pamięci 150 USD
- Pakiety ROM dla aplikacji 100 USD
- modem akustyczny 165 USD
- Adapter TV
- czytnik kodów kreskowych
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ HC-20-Computer Museum [online], museum.ipsj.or.jp [dostęp 2020-03-17] .
- ↑ a b c d e f g h Epson HX-20 Computer, [w:] Creative Computing Magazine, t. 9, marzec 1983 (3), ISSN 2043-8354 [dostęp 2020-03-18] .
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o Epson America Inc. , Ulotka promocyjna Epson HX-20, 1987 .
- ↑ Epson, Portable Computer HX-20 Basic Reference Manual, 1982 [dostęp 2020-03-17] (ang.).
- ↑ Epson America Inc. , Epson HX-20 Operations Manual, 1982 .